سخن رو با اشاره به جمله ی "شازو کانگ" دبیر کل کنفرانس ریو + 20 آغاز می کنم :

"در حال حاضر توسعه پایدار یک انتخاب نیست ؛ بلکه تنها راهی است که به تمامی بشریت امکان می دهد در زندگی شرافتمندانه در این سیاره , یعنی تنها سیاره ای که در اختیار داریم سهیم باشند ."

این جمله چشم انداز اهداف این اجلاس را به خلاصه ترین شکل ممکن بیـــــان می کند.توســـــعه پایدار یعنی پاسخگویی به نیازهای نســـــــــل کنونی, بدون به خطر انداختن توانایی های نسل های آینده برای رفع نیازهای خود ؛ فرآیندی کهبه معنای پیشبرد و تحقق هم زمان توسعه اقتصادی و توسعه اجتماعی با رعایت ملاحظات زیست محیطی تعریف می شود و از سه رکن اساسی تشکیل شده است : توسعه اقتصادی , توسعه اجتماعی و حفاظت از محیط زیست .

جدا از مسائل جهانی محیط زیست مانند تولید روز افزون گازهای گلخانه ای توسط اتومبیل ها و صنایع مختلف , تخریب جنگل ها و مراتع با هدف کسب درآمد و سایر سیاست هایی که رونق اقتصادی را به حفظ محیط زیست ترجیح میدهند این کنفرانس درست چند روز پس از آن تشکیل شد سازمان محیط زیست مجوز احداث جاده از میان "جنگل ابر" را صادر کرد و از دو ماه پیش تاکنون هم پدیده ریزگردها بخش بزرگی از استان های کشور را در بر گرفته است.و از چند سال پیش هم روند افزایش استنشاق دی اکسیدکربن شهروندان شهرهای بزرگ و صنعتی را درگیر کرده است.

اصطلاحاتی مانند "اقتصاد سبز "و " توسعه اقتصادی پایدار " از دهه 1990 وارد مجموعه اصطلاحات رایج اقتصادی شد و در 20 سال اخیر اقتصاددانان و سیاستمداران و سازمان های مردم نهاد متعددی کوشیده اند تا راهکارهای مختلفی را به منظور کاهش تخریب محیط زیست در دستور کار قرار دهند.

و بالاخره این پرسش تکراری اما بسیار مهم که ما در سال های اخیر چه سیاست هایی برای جلوگیری از این روند تخریب در کشور اجرا کرده ایم؟؟

پ.ن:برداشت مطلب از روزنامه دنیای اقتصاد.مورخه 7تیر1391.میثم هاشم خانی