شادابی و نشاطی که بعد از یک روز کوهپیمایی یا راهپیمایی در محیط کوهستان بهم دست میده رو حاضز نیستم  با هیچ چیزی عوض کنم.به معنای واقعی و با خون و گوشت و پوستم آرامش کوهستان رو حس کردم و باهاش آشنام.چقدر خوشحالم که گاهی برای زمانی محدود میشه از دغدغه های زمینی بودن دورشد و به آرامشگاه کوهستان پناه برد.خوبه که ما یک همچین ما"منی رو داریم و میتونیم بهش ببالیم.با هر گامی که برمیداریم و ارتفاع میگیریم احساس سبکبالی بیشتری میاد سراغمون.مخصوصا" ما تهرانیا که همه جوره در معرض انواع آلودگیها صوتی.تغذیه ای.تصویری.نوری.هوا و ... همینطور انواع و اقسام تنش های روحی و روانی هستیم...پس بیشتر از بقیه باید قدر این نعنمت خدادادی رو بدونیم.منظورم ارتفاعات البرز و توچاله که ویژگی های منحصر بفردی داره.کلان شهر تهران در دامنه کوهپایه های البرز قرار داره.بطوریکه در مدت زمانی کمتر از یک ساعت میشه به یکی از مبادی کوهپیمایی رسید.

نباید بذاریم شهرنشینی ارتباطمونو با محیط های طبیعی کم کنه.فقر حرکتی میتونه عوارض جسمی متعددی رو در بدن ما ایجاد کنه و منجر به بروز ضایعات و بیماری های قلبی و عروقی بشه.

پس حالا که رشته کوه البرز سخاوتمندانه مناسب ترین محیط ورزشی رو در اختیار ما قرار داده چرا ما بهش کم لطفی کنیم!!!!

ای مزیت های یک فعالیت ورزشیه:

1- تقویت سیستم تنفسی و قوای جسمانی

2- بهبود فعالیت فکری و غلبه بر افسردگی

3- پالایش بدن از مواد و سموم انباشته شده طی هفته

4- تقویت قلب .افزایش طول عمر و تنظیم فشارخون

5- کاهش چربی خون و کنترل وزن بدن

6- ......

7- .....

وبسیاری موارد دیگه که هر کیس ممکنه خودش تجربه کرده باشه.

اینهمه مزیت چه بهایی داره؟؟؟میشه محاسبه اش کرد؟؟؟